توت فرنگی

کاشت توت فرنگی

توت‌فرنگی(با نام علمی Fragaria و معادل رایج توت فرنگی به انگلیسی: Strawberry)، کاشت توت‌فرنگی را می‌توان با توجه به شرایط محیطی و هدف کشت، در گلدان، فضای باز یا زمین کشاورزی انجام داد. برای کاشت توت‌فرنگی در گلدان باید از گلدانی با زهکشی مناسب و خاک حاصلخیز و سبک استفاده شود تا ریشه‌ها فضای کافی برای رشد داشته باشند؛ همچنین انتخاب خاک مناسب برای کاشت توت‌فرنگی در گلدان نقش مهمی در سلامت بوته و تولید میوه دارد. در فضای باز نیز توت‌فرنگی به محیطی با نور کافی، گردش هوای مناسب و خاک دارای زهکشی مطلوب نیاز دارد. زمان کاشت توت‌فرنگی با توجه به شرایط آب‌وهوایی منطقه و نوع نشا متفاوت است، اما انتخاب زمان مناسب به استقرار بهتر بوته و افزایش عملکرد کمک می‌کند. در مقیاس تجاری و کاشت توت‌فرنگی در زمین کشاورزی نیز آماده‌سازی زمین، انتخاب نشای سالم، رعایت فاصله مناسب بین بوته‌ها، آبیاری منظم و تأمین عناصر غذایی مورد نیاز گیاه اهمیت زیادی دارد؛ بنابراین با انتخاب بستر مناسب و رعایت اصول صحیح کاشت و نگهداری می‌توان شرایط مناسبی برای رشد بوته و تولید توت‌فرنگی باکیفیت فراهم کرد.

زمان کاشت توت فرنگی

زمان بهینه کاشت توت‌فرنگی به روش تکثیر (بذر یا نشا) و بستر کشت (فضای باز یا محیط کنترل‌شده) بستگی دارد و نمی‌توان برای آن یک زمان واحد تعیین کرد. در کشت فضای باز و باغچه، بهترین زمان کاشت نشای توت‌فرنگی اوایل بهار (پس از رفع کامل خطر سرمای دیررس) یا اوایل پاییز در مناطق معتدل است؛ چرا که در این بازه‌ها، دمای خاک برای ریشه‌زایی مطلوب بوده و گیاه فرصت کافی برای استقرار قبل از تنش‌های دمایی را دارد. در مقابل، اگر هدف کاشت بذر توت‌فرنگی باشد، به دلیل نیاز بذر به دوره سرمادهی برای شکست خواب، بهترین زمان اقدام اواسط تا اواخر زمستان است تا نشای حاصل، هم‌زمان با گرم شدن هوا در بهار به زمین اصلی منتقل شود.

شایان ذکر است در کاشت توت‌فرنگی در گلدان یا سیستم‌های نیمه‌کنترل‌شده (مانند بالکن یا گلخانه)، محدودیت فصلی به حداقل می‌رسد؛ مشروط بر آنکه نیازهای حیاتی گیاه شامل دمای مطلوب (۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد)، دریافت ۶ تا ۸ ساعت نور مستقیم خورشید و زهکشی عالی بستر کشت، در هر فصلی از سال به‌دقت تأمین گردد.

میوه توت فرنگی در مرحله رشد

شرایط مناسب کاشت و نگهداری توت فرنگی

برای دستیابی به بوته‌ای شاداب و پربار، رعایت اصول نگهداری ضروری است. اگرچه کاشت توت‌فرنگی فرآیندی ساده به نظر می‌رسد، اما مدیریت و مراقبت مستمر، مهم‌ترین عامل در موفقیت کشت و کیفیت محصول نهایی محسوب می‌شود. یکی از نکات کلیدی در نگهداری این گیاه، مدیریت ساقه‌های رونده (رانر) است. رشد این شاخه‌ها انرژی قابل‌توجهی از گیاه مادر مصرف می‌کند؛ بنابراین، در صورتی که هدف تکثیر نباشد، حذف به‌موقع آن‌ها برای جلوگیری از تضعیف بوته و هدایت انرژی به سمت تولید میوه الزامی است.

گیاه در گلدان

مهم‌ترین شرایط برای رشد توت فرنگی

دستیابی به رشد مطلوب توت‌فرنگی نیازمند مدیریت هم‌زمان عوامل محیطی و تغذیه‌ای است. نور کافی، دمای مطلوب، رطوبت یکنواخت، خاک با زهکشی مناسب و تغذیه متعادل، پایه‌های اصلی سلامت و باروری این گیاه را تشکیل می‌دهند.
در واقع، توت‌فرنگی به تنش آبی حساسیت بالایی دارد؛ خشکی شدید موجب کاهش رشد رویشی و افت تشکیل میوه می‌شود، در حالی که آبیاری بیش از حد و زهکشی ضعیف، بستر را برای بیماری‌های ریشه‌ای فراهم می‌کند. در مرحله رشد میوه، ثبات شرایط محیطی اهمیت ویژه‌ای می‌یابد و مدیریت اصولی آبیاری و تغذیه در این دوره، نقش مستقیمی در حفظ کیفیت، اندازه و بازارپسندی محصول نهایی ایفا می‌کند.

بهترین خاک برای کاشت توت‌فرنگی

توت‌فرنگی یکی از میوه‌های پرطرفدار و سودآور در باغداری‌های کوچک و بزرگ ایران است، اما موفقیت در کشت آن تنها به عواملی مثل آب و آفتاب بستگی ندارد، خاک مناسب نقشی کلیدی در عملکرد، کیفیت میوه و مقاومت گیاه در برابر بیماری‌ها ایفا می‌کند. در این مطلب، بر اساس تجربه مستقیم در مزارع مختلف ایران، از خاک‌های قلیایی اصفهان تا مناطق خشک خراسان، ارائه خواهد شد چه نوع خاکی برای کاشت توت‌فرنگی ایده‌آل است و چگونه می‌توانید خاک فعلی خود را بهینه کنید.

خصوصیات خاک مناسب برای کشت توت‌فرنگی

1. بافت خاک سبک و زهکشی‌شده

توت‌فرنگی ریشه سطحی دارد و به رطوبت مداوم اما نه آب‌گیری نیاز دارد. بهترین بافت خاک، لوم شنی (Sandy Loam) است. علاوه بر این در مناطقی با خاک سنگین یا فشرده، علاوه بر افزودن کمپوست، استفاده از مواد بهبوددهنده‌ی ساختار خاک ضروری است. در این زمینه، محصول «سوپرهیومیکو» از همیار دشت آبرون که حاوی هیومیک و فولویک اسید استخراج‌شده از منبع لئوناردیت است به‌ خوبی ساختار خاک را بهبود می‌دهد، تهویه را افزایش داده و ریشه‌زایی را تقویت می‌کند. این محصول به‌ویژه در خاک‌های رسی مرکز ایران نتایج چشمگیری داشته است.


2. pH خاک کمی اسیدی تا خنثی

محدوده بهینه pH برای توت‌فرنگی بین ۵.۵ تا ۶.۵ است. در خاک‌های قلیایی ایران، جذب آهن، منگنز و روی با مشکل مواجه می‌شود. در چنین شرایطی، استفاده از کلات‌های پایدار و محلول‌پذیر تنها راه مؤثر است نه کودهای سولفاتی معمولی که در pH بالا بی‌اثر می‌مانند. محصول «منگزینک پلاس» از همیار دشت آبرون، حاوی منگنز کلاته‌شده با اتانول آمین است و به‌راحتی توسط گیاه جذب می‌شود.

برای تأمین هم‌زمان عناصر دیگر، می‌توان از «میکرومیکس» استفاده کرد که حاوی روی، منگنز و آهن به‌صورت کلاته است.

استفاده از این محصولات در مرحله رشد رویشی توت‌فرنگی، از کلروز پیشگیری کرده و رنگ‌دهی برگ‌ها را بهبود می‌بخشد.

3. مواد آلی و تقویت ریشه

توت‌فرنگی به خاک‌های غنی از ماده آلی پاسخ بسیار خوبی می‌دهد. اما گاهی کود دامی کافی نیست به‌ویژه در چرخه‌های کاشت سریع یا سیستم‌های گلخانه‌ای. در این موارد، «ریژو»یک محرک ریشه طبیعی حاوی اسیدهای آمینه آزاد ، فسفر ، مواد آلی  و هیومیک اسید به‌ خوبی سیستم ریشه را گسترش داده و توسعه ریشه‌های ثانویه و تارهای کشنده را تقویت می‌کند. این محصول می‌تواند هم در نشا و هم در زمان کاشت نهال به‌صورت آبیاری ریشه‌ای مصرف کرد.

4. جبران کمبودهای ماکرو و میکرو در خاک‌های شنی

در مناطقی مانند کرمان یا سیستان که خاک‌ها شنی و فقیر از مواد مغذی هستند، استفاده از کودهای مایع متعادل ضروری است. در این زمینه، «بمباردیر» از همیار دشت آبرون که یک محرک رشد ارگانیک حاوی قندهای طبیعی، اسیدهای آمینه، مواد آلی و ریزمغذی‌ها است. به‌عنوان یک محرک رشد و تأمین‌کننده انرژی برای گیاه عمل می‌کند. این محصول نه‌تنها رشد رویشی را تنظیم می‌کند، بلکه گلدهی و تشکیل میوه را نیز تقویت می‌نماید.

بهترین دما برای رشد توت فرنگی

دمای مناسب رشد توت‌فرنگی معمولاً حدود ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است. یخبندان شدید می‌تواند به گل و بوته آسیب جدی وارد کند. در مناطق سردسیر، انتخاب ارقام مقاوم به سرما و استفاده از پوشش‌های محافظ زمستانه برای حفظ سلامت گیاه در طول فصل سرما الزامی است.

نور مناسب برای توت فرنگی

توت‌فرنگی گیاهی نور‌دوست است و برای رشد بهینه و باردهی اقتصادی به نور مستقیم خورشید نیاز دارد. بهترین مکان برای نگهداری این گیاه در محیط‌های بسته و گلدان، پشت پنجره‌ای است که روزانه حداقل ۶ تا ۱۰ ساعت تابش مستقیم نور خورشید را دریافت کند. به طور کلی کاهش میزان نور دریافتی، نه‌تنها موجب تضعیف رشد رویشی می‌شود، بلکه با اختلال در فرآیند فتوسنتز، افت چشمگیری در کمیت، کیفیت و رنگ‌دهی میوه‌ها را به همراه خواهد داشت.
کشت توت فرنگی در مزرعه

نحوه کاشت توت فرنگی

مراحل کاشت توت فرنگی

1- انتخاب بذر مناسب

انتخاب رقم مناسب بر اساس شرایط اقلیمی منطقه، اولین گام در کشت موفق توت‌فرنگی است. ارقام تجاری به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند:

  • Day-Neutral (خنثی نسبت به طول روز): این ارقام برای گلدهی و میوه‌دهی به طول روز خاصی وابسته نیستند و در دمای مناسب، در طول فصل رشد به‌طور مداوم تولید میوه می‌کنند.
  • همیشه‌بارده (Everbearing): جوانه‌های تشکیل‌شده در تابستان، در پاییز به گل می‌نشینند و جوانه‌های پاییزی، در بهار سال بعد محصول می‌دهند.
  • June-bearing (بارده خردادماه): این ارقام برای گلدهی به طول روز کوتاه و دوره سرمادهی نیاز دارند و معمولاً در یک دوره متمرکز (اواخر بهار) محصول می‌دهند.

2-کاشت بذر توت فرنگی

برای کاشت بذر در گلدان، ابتدا از وجود سوراخ‌های زهکشی مناسب در کف گلدان اطمینان حاصل کنید و لایه‌ای از سنگ‌ریزه یا پرلیت برای بهبود زهکشی قرار دهید. گلدان را با بستر کشت مناسب (ترکیب لوم شنی غنی از ماده آلی) پر کنید، به‌طوری که ۵ سانتی‌متر از لبه گلدان خالی بماند. بذرها را با فاصله حداقل ۸ سانتی‌متر روی سطح بستر قرار دهید و با لایه نازکی از ترکیب ورمی‌کمپوست و خاک بپوشانید. با استفاده از آب‌پاش، بستر را به‌آرامی آبیاری کنید. برای حفظ رطوبت و تسریع جوانه‌زنی، می‌توانید از پوشش نایلونی شفاف روی گلدان استفاده کنید.برای کاشت در فضای باز (باغچه)، توصیه می‌شود ابتدا نشا را در گلدان یا خزانه تولید کرده و سپس در زمان مناسب به زمین اصلی منتقل کنید.
نشای توت فرنگی برای کاشت

آشنایی با سیستم‌های کشت کشاورزی توت فرنگی

در کشت تجاری توت‌فرنگی، دو سیستم اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرد که انتخاب آن‌ها به شرایط اقتصادی، هدف تولید و امکانات مزرعه بستگی دارد.

3.کاشت نشای توت فرنگی

هنگام تهیه نشا، نمونه‌های جوان، سالم و عاری از علائم بیماری را انتخاب کنید. گلدان را تا دو سوم از بستر کشت مناسب پر کنید (برای هر گلدان با قطر ۱۵ سانتی‌متر، یک نشا کافی است). پس از آبیاری اولیه تا خروج آب از زهکش، حفره‌ای به اندازه ریشه نشا ایجاد کنید. نشا را با دقت از ظرف خارج کرده و بدون آسیب به سیستم ریشه، در حفره قرار دهید. گلدان را با خاک پر کرده و مجدداً آبیاری کنید تا بستر به‌طور یکنواخت مرطوب شود. گلدان را در محلی با نور و دمای مطلوب قرار دهید و آبیاری را بر اساس نیاز گیاه و رطوبت بستر تنظیم کنید.
همچنین امکان کاشت توت‌فرنگی در ظروف بازیافتی مانند بطری یا سبدهای پلاستیکی، با رعایت اصول زهکشی، وجود دارد.برای کاشت در باغچه، ابتدا زمین را به‌طور کامل شخم زده و کرت‌ها را آماده کنید. پس از آبیاری اولیه، حفره‌هایی به فاصله مناسب ایجاد کرده و نشاها را با حفظ فاصله استاندارد به زمین منتقل کنید. برای حفظ رطوبت بستر، استفاده از مالچ پلاستیکی یا کاه بر روی سطح خاک توصیه می‌شود.
در مرحله رشد در کشت

سیستم ردیفی نواری (Hill System)

این سیستم نیازمند نیروی کار بیشتر و هزینه اولیه بالاتر است، اما تولید محصول از سال اول امکان‌پذیر می‌باشد. بوته‌ها با فاصله ۱۰ سانتی‌متر روی ردیف و ۹۰ سانتی‌متر بین ردیف‌ها کشت می‌شوند. در این روش، تمام گل‌ها حفظ شده و همه رانرها حذف می‌گردند. بوته‌های مدیریت‌شده در این سیستم، باروری بالا و میوه‌های درشت تولید می‌کنند. برداشت محصول تا زمانی که کاهش عملکرد مشاهده شود (معمولاً ۳ سال) ادامه می‌یابد.
 

زمان‌بندی کاشت

در هر سیستم کشت، کاشت بوته‌ها در اوایل بهار توصیه می‌شود. آماده‌سازی خاک در سال قبل از کاشت، باعث گرم شدن سریع‌تر بستر و کاهش عملیات هنگام کاشت می‌گردد. در صورت یخ‌زدگی خاک در زمان دریافت نشا، نگهداری آن‌ها در دمای کنترل‌شده (یخچال) تا زمان آب شدن یخ ضروری است. از قرار دادن نشاها در معرض تابش مستقیم آفتاب و باد شدید خودداری کنید. هوای خنک و ابری برای کاشت، شرایط مطلوبی فراهم می‌کند.

کاشت توت فرنگی در گلخانه

کشت توت فرنگی در گلخانه امکان کنترل بهتر دما، رطوبت، آبیاری و تغذیه را فراهم می‌کند. در این روش می‌توان توت فرنگی را در بستر خاکی، بسترهای مرتفع یا سیستم‌های بدون خاک پرورش داد.

با این حال در کشت گلخانه‌ای، کیفیت آب و بستر کشت اهمیت زیادی دارد. ریشه توت فرنگی سطحی است و به رطوبت یکنواخت نیاز دارد. با این حال، ماندگاری آب در اطراف ریشه می‌تواند خطر پوسیدگی ریشه را افزایش دهد.

آبیاری قطره‌ای یکی از روش‌های مناسب برای رساندن آب و عناصر غذایی به ریشه است. در کشت بدون خاک نیز عناصر مورد نیاز گیاه از طریق محلول غذایی تأمین می‌شوند.

دما، نور، تهویه و تغذیه باید متناسب با مرحله رشد تنظیم شوند. در زمان گلدهی و تشکیل میوه نیز کنترل تنش‌های محیطی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

بیماری‌ها و مشکلات رایج توت فرنگی

رطوبت بالا و زهکشی نامناسب بستر کشت، شرایط را برای بروز پوسیدگی ریشه و بیماری‌های قارچی فراهم می‌کند. تماس مستقیم برگ و میوه با خاک مرطوب نیز خطر ابتلا به بیماری‌ها را افزایش می‌دهد.
 

پوسیدگی ریشه

زردی برگ‌ها، پژمردگی بوته و تیرگی بافت ریشه، از علائم شاخص پوسیدگی ریشه ناشی از رطوبت بیش از حد است. اجتناب از آبیاری سنگین و جلوگیری از تجمع آب روی سطح خاک، از اقدامات پیشگیرانه مؤثر در این زمینه محسوب می‌شود.
 

بیماری‌های برگی

لکه‌های برگی و زردی بافت برگ می‌توانند ناشی از عفونت‌های قارچی، باکتریایی یا شرایط نامناسب محیطی باشند. تشخیص دقیق عامل بیماری و اجرای برنامه کنترلی متناسب، برای مدیریت مؤثر این عارضه ضروری است.

میزان آبیاری برای توت فرنگی

توت‌فرنگی به رطوبت یکنواخت نیاز دارد. خاک نباید غرقاب شود. آبیاری منظم به رشد و درشتی میوه کمک می‌کند. در زمان میوه‌دهی، تنش آبی می‌تواند کیفیت محصول را کاهش دهد.

برنامه غذایی توت فرنگی 

توضیحات

روش مصرف

میزان مصرف در هکتار

کود پیشنهادی

مرحله رشد

بهبود خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک و افزایش جذب عناصر

به صورت اختلاط با بستر کشت

یا

پیش کاشت

تراکم بوته(2.5): 50 گرم در هر متر مربع+12 گرم در هر متر مربع

تراکم بوته (3): 60 گرم در هر متر مربع+15 گرم در هر متر مربع

یا

500-600 کیلوگرم در هکتار+150 کیلوگرم در هکتار

ریتاردو+بیوفولویک اسید

پیش کشت

توسعه ریشه+محرک رشد و ضد تنش

کود آبیاری

محلول پاشی

5 لیتر در هکتار

2 در هزار

ریژو

بمباردیر

*انتقال نشا

تقویت رشد

افزایش رشد و رفع کمبود ریزمغدی ها

 

کودآبیاری

محلولپاشی

 

5 کیلوگرم در هکتار

2 در هزار

لبین 20-20-20

بعد از یک هفته میکرومیکس

رویشی

افزایش گلدهی و نگهداری گل و تامین انرژی

رفع کمبود کلسیم

محلولپاشی

محلولپاشی

 

3 در هزار+ 0/5 در هزار

3 در هزار

 

لبیکاژ لبین+آمیفورت مکس ( با هم مصرف شود)

بعد از یک هفته لبیفول موویکال

 

قبل از گلدهی

افزایش سبزینگی

افزایش سطح برگ و عمر بوته و تقویت گلدهی

گلدهی بهتر واستقامت گیاه

کودآبیاری

محلول پاشی

محلول پاشی

 

2 کیلوگرم در هکتار

2در هزار+2 در هزار

3 در هزار

 

آهن باسشن/فرتیلکس

بیوآلجاکس+ منگزینک پلاس( سه روز بعد)

فسفیت کا سی( یک هفته بعد)

ظاهر شدن گل

تامین پتاسیم و عناصر ضروری گیاه

محرک رشد میوه و افزایش کیفیت و قند

افزایش مقاومت و رنگ میوه

 

کودآبیاری

محلولپاشی

محلولپاشی

 

20 کیلو گرم در هکتار

2 در هزار + 0/5 در هزار

3 در هزار

لبین 35-5-15

بمباردیر شوگر+ فراکتون ( یک هفته بعد)

کاتون ( دو روز بعد)

 

تشکیل میوه

افزایش کیفیت و انبار مانی میوه

مقاومت گیاه به بیماری

کمک به فرآیند رسیدن میوه

تامین انرژی گیاه در حین باردهی

کودآبیاری

کودآبیاری

کودآبیاری

محلولپاشی

 

20 کیلوگرم در هکتار

20 کیلوگرم در هکتار

2 کیلوگرم در هکتار

0/5 در هزار

نیترات کلسیم

سولفات پتاسیم*

آهن باسشن/نوتریکل پریمیوم ( سه روز بعد)

آمیفورت مکس ( دو روز بعد) گیاه تشنه نباشد

تکمیل میوه

نکته های مهم در مورد  توت فرنگی

  • سولفات پتاسیم باید به فاصله دو هفته بعد از نیترات کلسیم استفاده شود و همزمانی استفاده باعث ایجاد رسوب میگردد.
  • ابتدا محلول 2 در هزار ریژو تهیه کنید و ریزوم ها را به مدت 1- 2 دقیقه در این محلول قرار دهید. توجه داشته باشید که ریزوم ها کاملا آغشته شوند.
  • این برنامه در شرایط ایده آل آب و خاک تنظیم شده و در صورت وجود کمبود و شوری و مشکلات جانبی ابتدا باید آن ها رفع گردد.
  • در صورت وجود بیماری های قارچی و باکتریایی می‌توان از کوپرا جی ال استفاده نمود.
  • تمام محلول پاشی ها باید در موقع هوای خوب و دمای مناسب انجام گیرد و گیاه به هیچ عنوان تشنه نباشد.
  • سولفات پتاسیم باید به فاصله دو هفته بعد از نیترات کلسیم استفاده شود و همزمانی استفاده باعث ایجاد رسوب می‌گردد.

نقش عناصر غذایی در رشد و باردهی توت فرنگی

تغذیه توت فرنگی تنها به تأمین نیتروژن، فسفر و پتاسیم محدود نمی‌شود. عناصر کم‌مصرف نیز در رشد ریشه، توسعه برگ، گلدهی، تشکیل میوه و کیفیت محصول نقش دارند. نیاز گیاه به هر عنصر در مراحل مختلف رشد متفاوت است و مصرف کود باید بر اساس مرحله رشد، شرایط خاک و کیفیت آب تنظیم شود.

نقش نیتروژن در توت فرنگی

نیتروژن برای رشد برگ و اندام‌های سبز ضروری است. مصرف بیش از نیاز نیتروژن می‌تواند رشد رویشی را افزایش دهد و تعادل بین رشد بوته و تولید میوه را کاهش دهد.

نقش فسفر در توت فرنگی

فسفر در توسعه ریشه و فرایندهای انرژی گیاه نقش دارد. تأمین مناسب فسفر در مراحل ابتدایی رشد، به استقرار بهتر بوته و توسعه سیستم ریشه کمک می‌کند.

 

نقش پتاسیم در توت فرنگی

پتاسیم در تنظیم آب گیاه و انتقال مواد حاصل از فتوسنتز نقش دارد. تأمین مناسب پتاسیم در دوره تشکیل و رشد میوه، به حفظ کیفیت و ویژگی‌های مطلوب محصول کمک می‌کند.

نقش کلسیم در توت فرنگی

کلسیم در استحکام بافت‌های گیاهی و رشد طبیعی سلول‌ها نقش دارد. مدیریت صحیح آبیاری و تغذیه برای انتقال مناسب کلسیم به بافت‌های در حال رشد اهمیت دارد.

نقش بور و روی در توت فرنگی

بور و روی به مقدار کمتری مورد نیاز گیاه هستند، اما در رشد طبیعی آن اهمیت دارند. بور در فرایندهای مرتبط با گل و تشکیل میوه نقش دارد و روی نیز در فعالیت‌های آنزیمی و رشد گیاه مؤثر است.

 مشکلات تغذیه‌ای توت فرنگی و علائم کمبود عناصر غذایی

در نتیجه اختلال در تغذیه توت فرنگی می‌تواند خود را به شکل زرد شدن برگ‌ها، کاهش رشد بوته، کاهش گل‌دهی، کوچک ماندن میوه یا افت کیفیت و رنگ آن نشان دهد. تشخیص درست کمبود عناصر غذایی به بررسی علائم گیاه، مرحله رشد، شرایط خاک و آبیاری نیاز دارد؛ بنابراین بهتر است برنامه کوددهی بر اساس نیاز واقعی گیاه تنظیم شود و از مصرف خودسرانه کود تنها بر اساس یک علامت ظاهری خودداری شود.

محصولات مرتبط

امکان درج دیدگاه بسته شده است